Zo, het is donderdag en dus komt Kate weer.
Afgelopen dinsdag ben ik samen met São op pad geweest. We zijn met de Nissan gegaan, omdat we van plan waren naar Fajã da Nogueira te rijden. Voor het laatste stuk is een 4x4 toch wel het handigst, omdat de weg daar overgaat in een grindpad.
Eenmaal aangekomen konden we het niet laten om eerst de tunnel richting Ribeira Serra in te lopen. Vanuit die tunnel konden we de tunnel zien waar we vorige week aan de andere kant stonden, maar waar je niet doorheen kunt. Dat leverde meteen al natte voeten op, want er stond behoorlijk wat water in de tunnel.
Toen we weer buiten kwamen, kwamen we een paar lokale mensen tegen. São raakte natuurlijk meteen aan de praat. Daarbij vielen weer allerlei namen van plekken die ze nog niet kende. Ook vertelden ze dat er een mogelijkheid was om omhoog te lopen. Ik begreep er wel een deel van, maar zeker niet alles.
We besloten het gewoon te proberen. Na ongeveer een uur stevig klimmen bereikten we de Levada da Fajã da Nogueira, op ongeveer 1.000 meter boven zeeniveau. Dat merk je meteen. Het uitzicht is daar werkelijk prachtig. In het begin kom je langs allerlei kleine tunnels. Sommige kun je omheen lopen, andere moet je gewoon door. Het pad is op zich goed te doen, maar door de hoogte en de afgronden moet je wel voortdurend geconcentreerd blijven. Dit is geen wandeling waarbij je gedachteloos om je heen kunt kijken.
Na een hele serie kleine en middelgrote tunnels kwamen we uiteindelijk bij de grote tunnel: de Túnel do Pico Ruivo, ook wel bekend als de Túnel dos Carris. Die laatste naam komt door de spoorrails die nog in de tunnel liggen. Vroeger werden daar karretjes overheen gereden voor de aanleg en het onderhoud van de levada's en tunnels.
Natuurlijk zijn we de tunnel ingegaan. Alleen wisten we op dat moment niet hoe lang hij was of hij nog helemaal begaanbaar was. En in tegenstelling tot veel andere tunnels zie je hier geen licht aan het einde. We hadden goede verlichting bij ons, maar juist dat onbekende gevoel maakte het toch spannend. Op een gegeven moment heb ik besloten om om te draaien.
São vond dat op dat moment natuurlijk jammer, maar we zijn een team. Toen we eenmaal weer in de auto zaten en zagen hoe laat het inmiddels was, begreep ze mijn beslissing helemaal. Ze moest zelf om zes uur nog iemand ophalen en naar het vliegveld brengen. Nu had ze tenminste nog rustig de tijd om thuis te douchen en wat te eten.
Het plan is om morgen, vrijdag, terug te gaan. Inmiddels weet ik dat de tunnel ongeveer 2,5 kilometer lang is en waar hij uitkomt. Dus dat avontuur krijgt zeker nog een vervolg.
Gisteren ben ik met Dominic naar Funchal geweest. We hebben eerst even rondgekeken bij Leroy Merlin en daarna een mooie, vlakke levada gelopen. Dat ging prima. De wat zwaardere levada's zijn nog net iets te veel voor hem, maar wandelen in de bergen moet je ook leren. Op de terugweg zijn we nog even gestopt bij een rustig plekje in de buurt van Ponta do Sol. Daar mocht hij even plaatsnemen achter het stuur van de Hyundai. Gewoon even rustig vooruit en achteruit rijden, zodat hij het verschil kon voelen tussen de Nissan, de Smart en de Hyundai Inster. Dat vond hij erg leuk.
Al met al waren het weer een paar drukke dagen. Hoe deze donderdag verloopt? Dat gaan we vanzelf zien. Eerst maar eens ontbijten, daarna Kate ophalen, boodschappen doen en dan zien we wel wat de rest van de dag brengt.
Voor nu wens ik iedereen weer een fijne dag toe. Blijf vooral veilig en gezond!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten